Home
Imagem:  Patrick Bokanowski

Inés Ramón. Anatémein. Tigres de Papel, 2016

19

Nunca ter estado até esse momento

sentado em um troço infinito.

Acordado à luz que queimará os seus olhos

estar até depois do tempo,

seguir eternidade sem pele nas pestanas.

 

Uma mão tocará esse firmamento ontem,

quando dormia e saqueava o para sempre

e cravava o prego da sua sombra no outono.

 

E alguém acreditará que as horas passaram

e o dia

a noite

a luz que foi um amanhã fechado no tédio.

 

E alguém cantará as suas recordações

os esquecimentos que ainda não chegam

mas estão como pombos ao sol

quase desfeitos

por nascer

voando

penas esfarrapadas

que inventarão um voo então

num céu gélido.


19

Haber estado hasta nunca ese momento

sentado en un trozo infinito.

Despierto a la luz que quemará sus ojos

estar hasta después del tiempo,

seguir estando eternidad sin piel en las pestañas.

 

Una mano tocará ese firmamento ayer,

cuando dormía y saqueaba el para siempre

y clavaba la punta de su sombra en el otoño.

 

Y alguien creerá que las horas han pasado

el día

la noche

la luz que fue un mañana tapiado en el hastío.

 

Y alguien cantará sus recuerdos

los olvidos que aún no llegan

pero están como palomas al sol

casi rotas

por nacer

volando

plumas harapientas

que inventarán un vuelo entonces

en un cielo aterido.


19

Ter estado até nunca ese intre

sentado nun anaco infinito.

Esperto á luz que queimará os seus ollos

estar até despois do tempo,

seguir estando eternidade sen pel nas pestanas.

 

Unha man tocará ese firmamento onte,

cando durmía e saqueaba o para sempre

e cravaba a punta da súa sombra no outono.

 

E alguén crerá que as horas pasaron

o día

a noite

a luz que foi un mañá tapiado no fastío.

 

E alguén cantará as súas lembranzas

os esquecementos que aínda non chegan

mais están como pombas ao sol

case rotas

por nacer

a voar

plumas esfarrapadas

que inventarán un voo entón

nun ceo xélido.