Home
Fotografía: Pere Soler

Ana Martín Puigpelat.

Fragmentos de: Apuntes para un Génesis. Amargord, 2009.

 

Não soube separar matéria de silêncio,

por isso ao terceiro dia

despi o mar.

—

Do mar nasce a espuma,

da espuma o desejo.

 

Esfolará a boca

e pouco a pouco praias

onde descansar.

—

Será o homem mais um,

um animal qualquer?

 

Acho que lhe porei pedaços da minha pele

e um pouco de perfídia,

não sei onde.

 

Inventará linguagens.

—

O homem terá um peixe.

A mulher uma gruta submarina.

—

A solidão é um conceito

que virá precedido de amargura.

 

Quiçá chegue depois com as cidades

quando a vista perder as cores

e o calor for uma sombra artificial

dormida ao redor da palavra.

 

Eu nunca estive sozinho:

rodeiam-me inventos e ilusões

que agora formam parte da minha mão.

 

Derrubo pouco a pouco a constância.


 

Non souben separar materia de silencio,

por iso no terceiro día

espín o mar.

—

Do mar nace a escuma,

da escuma o desexo.

 

Esfolará a boca

e pouco a pouco praias

nas que descansar.

—
Será o home máis un,

un animal calquera?

 

Coido que lle porei anacos da miña pel

e un chisco de perfidia,

non sei onde.

 

Inventará linguaxes.

—
O home terá un peixe.

A muller unha gruta submarina.
—
A soidade é un concepto

que virá precedido de amargura.

 

Quizais chegue despois coas cidades

cando a vista perda as cores

e o calor sexa unha sombra artificial

durmida arredor da palabra.

 

Eu nunca estiven só:

arrodéanme inventos e ilusións

que agora forman parte da miña man.

Derrubo pouco a pouco a constancia.

 

No supe  separar materia de silencio,

por eso al tercer día

he desnudado el mar.

—

Del mar nace la espuma,

de la espuma el deseo.

 

Desollará la boca

y poco a poco playas

en las que descansar.

—
¿Será el hombre uno más,

un animal cualquiera?

 

Creo que le pondré pedazos de mi piel

y un toque de perfidia,

no sé dónde.

 

Inventará lenguajes.

—
El hombre tendrá un pez.

La mujer una gruta submarina.
—
La soledad es un concepto

que vendrá precedido de amargura.

 

Quizás llegue después con las ciudades

cuando la vista pierda los colores

y el calor sea una sombra artificial

dormida alrededor de la palabra.

 

Yo nunca he estado solo:

me rodean inventos e ilusiones

que ahora forman parte de mi mano.

Derrumbo poco a poco la constancia.


 



Revisora da tradução para Português: Sara I. Veiga