Home
Imagem: Dragonflies with birds and snake. Wolfgang Lehmann

Ana Martín Puigpelat.

Fragmentos de: Apuntes para un Génesis. Amargord, 2009.


Ninguna criatura adopta soledades,

no entiendo su renuncia.

 

Invento la mayor de las mentiras:

la denomino amor

y la lanzo a sus fauces.

 

Que ahora comienza el juego.

—
Pequeña

 

como un pétalo de flor adormecida,

como el canto del viento entre los chopos,

como un átomo de arena o pie de araña,

como la solución a una vejiga llena,

como yo,

 

es pequeña la muerte.

—
No ha existido jamás lo que no ha sido dicho,

por eso no me nombro.

 

Sólo he sido la mano que ejecuta,

la sombra de una idea incomprensible.

—
La bruma de la tarde en la frontera,

con el amor al hombro

y todo lo prohibido entre la ropa.

 

Rezo sin pausa:

que nadie me detenga,

que nadie me detenga.

 

Ha sido tan difícil llegar hasta aquí…

—
Hoy he llorado al ver a la serpiente.


Ningunha criatura adopta soidades,

non entendo a súa renuncia.

 

Invento a maior das mentiras:

denomínoa amor

lánzoa ás súas fauces.

 

Que agora comeza o xogo.

—
Pequena

 

coma unha pétala de flor adormecida,

coma o canto do vento entre os chopos,

coma un átomo de area ou pé de araña,

coma a solución a unha vexiga chea,

coma eu,

 

é pequena a morte.

—
Non existiu endexamais o que non foi dito,

por iso non me nomeo.

 

Só fun a man que executa,

a sombra dunha idea incomprensíbel.

—
A bruma da tarde na fronteira,

co amor ás costas

e todo o prohibido entre a roupa.

 

Rezo sen pausa:

que ninguén me deteña,

que ninguén me deteña.

 

Foi tan difícil chegar até aquí…

—
Hoxe chorei ao ver a serpe.


Nenhuma criatura adota solidões,

não percebo a sua renúncia.

 

Invento a maior das mentiras:

denomino-a amor

e atiro-a às suas fauces.

 

Que agora começa o jogo.

—
Pequena

 

como uma pétala de flor adormecida,

como o canto do vento entre os choupos,

como um átomo de areia ou pé de aranha,

como a solução para uma bexiga cheia,

como eu,

 

é pequena a morte.

—
Não existiu jamais o que não foi dito,

por isso não me nomeio.

 

Só fui a mão que executa,

a sombra de uma ideia incompreensível.

—
A bruma da tarde na fronteira,

com o amor às costas

e todo o proibido entre a roupa.

 

Rezo sem pausa:

que ninguém me detenha,

que ninguém me detenha.

 

Foi tão difícil chegar até aqui…

—
Hoje chorei ao ver a serpente.


Revisora da tradução para o Português: Sara I. Veiga 

Deixe um comentário